Rit met BMW F750GS

BMW F 750 GS

Nikon D6 en 120-300mm f/2.8-objectief !

Nikon heeft de ontwikkeling aan van de D6 aangekondigd. Deze professionele fullframe spiegelreflex moet Nikon's nieuwe vlaggenschip worden. 
Daarnaast wordt de komst van het AF-S NIKKOR 120-300mm f/2.8E FL ED SR VR-telezoomobjectief wereldkundig, dat compatibel is met FX-formaat camera's van Nikon.

Nikon D6

De ontwikkeling van de D6, de meest geavanceerde digitale spiegelreflex van Nikon tot nu toe, markeert de 20e verjaardag van de D-serie met één cijfer. Nikon geeft verder geen nadere details (welke sensor, wel of geen stabilisatie, welke videocapaciteiten) prijs.

Deze worden op een latere datum aangekondigd. Waarschijnlijk zal de camera uitkomen voor de Olympische Zomerspelen van volgend jaar.

Hoogstwaarschijnlijk zal de D6 evenals als zijn voorganger (de Nikon D5) enorm snel zijn en dus heel erg geschikt voor sport-, wild- en actiefotografie. De D5 heeft hiervoor de capaciteit om foto's met maximaal 12fps te nemen (14fps zonder autofocus).

Ook heeft de D5 een autofocussysteem van 153 focuspunten (waarvan 99 kruisgevoelig). Deze camera werd later doorontwikkeld richting de Nikon D850 en de D500.

Er zijn geruchten dat de D6 twee CFexpress-geheugenkaartsleuven krijgt die een vrijwel grenzeloze buffer mogelijk maken. De CFexpress 2.0-standaard biedt al leessnelheden tot 1.700 megabyte per seconde en schrijfsnelheden tot 1.400 megabyte per seconde aan.

NIKON KONDIGT DE ONTWIKKELING AAN VAN DE D6 EN HET AF-S NIKKOR 120-300MM F/2.8E FL ED SR VR-OBJECTIEF

Tentoonstelling Pristella 2019 (enkele foto's)

Astyanax mexicanus

Diapherodes gigantea (PSG260)

Heros efasciatus rotkeil

Phenacogrammus interruptus

Tentoonstelling PRISTELLA

’s Werelds grootste kikker bouwt zelf vijvertjes om zijn jongen te beschermen

De goliathkikker heeft zijn naam niet gestolen: hij weegt iets meer dan drie kilogram, is groter dan een mensenvoet en daarmee de grootste kikkersoort ter wereld. Over het voortplantingsproces van de bijzondere kikker is weinig geweten, al licht een recent onderzoek gepubliceerd in het blad Journal of Natural History, een tipje van de sluier. Daaruit blijkt dat de grote kikkers zelf vijvertjes bouwen om hun jongen te beschermen.

Terwijl sommige kikkers slechts een duimbreed groot worden, is de goliathkikker er eentje om U tegen te zeggen. Ze staan bekend om hun indrukwekkende gestalte, kunnen tot 3,3 kilogram wegen en 34 centimeter lang worden, dat is zonder hun poten te strekken, maar over het voortplantingsgedrag van de kikkers is vrij weinig geweten.

Het recente onderzoek van Mark-Oliver Rödel en collega’s brengt daar verandering in. De onderzoekers concluderen dat de goliathkikkers bijzonder goede ouders zijn. Door zelf poeltjes of vijvers te bouwen vlakbij de oever van een rivier, geeft de kikkersoort het nageslacht een grotere kans op overleven. “Het afzetten van hun eitjes in de rivier zou vrijwel zeker leiden tot de dood van het nageslacht”, legt onderzoeker Rödel uit aan de wetenschappelijke nieuwssite Scientas.nl. In de rivier leven namelijk tal van vissen die verlekkerd zijn op de eitjes én kikkervisjes.

Vijvers bouwen

Maar hoe gaan de kikkers dan precies te werk? Om die vraag te beantwoorden, wandelden de onderzoekers langs de oevers van de Mpoula-rivier in Kameroen en Equatoriaal-Guinea. En daar ontdekten ze dat duizend(en) eitjes en kikkervisjes in zelfgemaakte vijvertjes lagen. Die vijvertjes werden gebouwd met stenen, bladeren en takken; met al het materiaal dat rondom de rivier te vinden is maken de kikkers een dam. De stenen die daarvoor gebruikt worden, kunnen trouwens wel tot twee kilogram wegen.

Zo bakenen de kikkers hun nestje slim af. Dat bewaken ze vervolgens alsof hun leven ervan afhangt. Met behulp van camera’s ontdekten de onderzoekers dat de kikkers de zelfgemaakte vijvers afwisselend bewaken, dag én nacht.

 Journal of Natural History Met behulp van camera’s ontdekten de onderzoekers dat de kikkers de zelfgemaakte vijvers afwisselend bewaken, dag én nacht.

Bedreigd

Ondanks alle inspanningen van de bijzondere kikker – die trouwens niet alleen insecten, maar ook knaagdieren, vogels en slangen lust – is het amfibie toch met uitsterven bedreigd. Dat is voornamelijk aan de jacht te wijten. Omdat de kikker zo groot is, is hij een populaire voedselbron voor de mens. “Het grootste probleem waar de soort vandaag de dag mee te maken heeft, is dat het vlees ervan zeer gewaardeerd wordt en lokale jagers veel bestellingen krijgen voor trouwfeesten en andere belangrijke ceremoniën waar gasten verwachten dat er vlees van de goliathkikkers wordt geserveerd”, aldus Rödel.

Motorrit naar de groene kikker.

Ieper Kattenstad en kattenwerpen

Vleesetende plant in Canada ontdekt die salamanders verorbert

©University of Guelph Primeur: een bekerplant die zich voedt met salamanders.

Wetenschappers hebben voor het eerst een vleesetende plant in Noord-Amerika ontdekt. De bekerplant doet zich bovendien te goed aan kleine salamanders. Hij werd aangetroffen in het prachtige Algonquin Park in de staat Ontario.

Het is bekend dat sommige vleesetende planten insecten verorberen, maar de sarracenia purpurea uit Canada voedt zich met amfibieën. Het is de eerste in zijn soort die voorkomt in Noord-Amerika. Tot nu toe werd aangenomen dat enkel tropische bekerplanten gewervelde dieren eten.

Een onderzoeker van de University of Guelph ontdekte vorig jaar de bewuste purperen bekerplant in het Algonquin Provincial Park, in wat biologen het “kleine horrormoeras” doopten.

De vleesetende plant verdrinkt zijn prooi in een soort van zuur en 'eet' ze zo langzaam op.

Pimpelmees (Parus caeruleus)

Pimpelmees (Parus caeruleus)

meer weten klik hier

Heel toevallig 1 mei.............

Op 1 mei eerste meikever van 2019 gefotografeerd! Foto's: Swa Vleminckx

Red Dot Award: Product Design voor Nikon

Nikon's spiegelloge Z Mount System en de COOLPIX P1000 met DF-M laserzoeker ontvangen de "Red Dot Award: Product Design 2019", een toonaangevende onderscheiding voor producten die de afgelopen twee jaar zijn uitgebracht en die uitblinken in negen aspecten, waaronder design, innovatie, ergonomie, functionaliteit en duurzaamheid.

Nikon's Z-systeem (de Z6 en Z7) zijn voorzien van een nieuwe vatting met een grotere diameter waarop compatibele NIKKOR Z-objectieven en accessoires kunnen worden bevestigd. 
Hierdoor worden de mogelijkheden voor optische prestaties aanzienlijk vergroot. Met de FTZ-vattingsadapter kun je ook NIKKOR-objectieven met en F-vatting gebruiken. 
Het Z-montagesysteem biedt een verscheidenheid aan krachtige objectieven, waaronder een extreem snel f / 0.95-objectief.

De COOLPIX P1000 superzoom-camera waarover we al eerder schreven, werd gewaardeerd vanwege zijn prima prestaties op het gebied van optische engineering. 

De camera heeft 125x optische zoom, 's werelds grootste zoombereik bij een compact camera. Je kunt hier een ongelooflijke reeks brandpuntsafstanden mee bestrijken, van 24mm tot maar liefst 3000mm.

De EXPEED-beeldverwerkingsengine die in de camera is ingebouwd, zorgt voor een superieure beeldkwaliteit en de Dual Detect Optical VR, die zorgt voor een niveau van vibratiereductie gelijk aan een 5.0-stop * 3 toename van de sluitertijd, maakt scherpe en duidelijke beelden mogelijk, zelfs met telefoto-opnamen uit de hand, aldus Nikon.

Ook was er aandacht voor de DF-M1 laserzoeker. In combinatie met de P1000 won deze de Product Desing Award van 2019.

NIKON WINT VIER TIPA WORLD AWARDS 2019 VOOR DE D3500, Z 6, Z 7 EN NIKKOR Z 14-30MM F/4 S

Het verheugt Nikon te kunnen bekendmaken dat het bedrijf vier prestigieuze TIPA (Technical Image Press Association) World Awards 2019 heeft ontvangen. De Nikon D3500 won 'Best DSLR Camera', terwijl ook twee systeemcamera's werden onderscheiden: de Nikon Z 6 won 'Best Full Frame Camera Expert' en de Nikon Z 7 won 'Best Full Frame Professional Camera'. De prijs voor 'Best Mirrorless Wide Angle Zoom Lens' ging naar de NIKKOR Z 14-30mm f/4 S.

Grootste massa-extinctie bij kikkers veroorzaakt door schimmels

Twee soorten schimmels die amfibieën doden, zijn verantwoordelijk voor de grootste massa-extinctie van fauna op aarde die tot nu toe is aangetoond. En de mens is hoofdzakelijk verantwoordelijk voor deze catastrofe.

De biologische ziekteverwekkers hebben in de afgelopen vijftig jaar een massale sterfte onder kikkers, padden en salamanders veroorzaakt. Negentig soorten zijn sindsdien uitgestorven door de schimmels, schrijft de BBC. Een groep wetenschappers is nu met een rapport naar buiten gekomen, waarin staat dat deze ziekteverwekkers de biodiversiteit wereldwijd meer hebben beschadigd dan welke andere geregistreerde ziekte dan ook, meldt National Geographic.

De schimmels zijn verspreid over zestig landen. Australië, Centraal-Amerika en Zuid-Amerika zijn het hardst geraakt door de fungi, die vaak onbedoeld door mensen zijn verspreid. "Mensen verplaatsen planten en dieren over de hele wereld, in een steeds hoger tempo. Zo introduceren ze biologische ziekteverwekkers in nieuwe gebieden", zegt een onderzoeker van het rapport. Een beter diergezondheidsbeleid bij globalisatie en strengere restricties op de handel in wilde dieren zijn dringend nodig om verdere uitsterving van de dieren te voorkomen, zeggen de wetenschappers.

Twee schimmels zijn verantwoordelijk voor afname van 501 soorten

Drie decennia geleden merkten wetenschappers op dat amfibieën wereldwijd uitstierven. Een van de schimmels, genaamd Batrachochytrium dendrobatidis, bleek de grootste boosdoener te zijn. De huid van de amfibieën wordt door deze fungus langzaam opgegeten, terwijl ze nog leven. Door Batrachochytrium dendrobatidis zijn negentig soorten amfibieën uitgestorven, en van 124 soorten is nog maar 10 procent over.

In het rapport van de wetenschappers komt een tweede aanverwante schimmel naar voren; Batrachochytrium salamandrivorans. Samen zijn de schimmels verantwoordelijk voor de afname van minstens 501 soorten amfibieën.

Door: NU.nl

Wilgenhoutrups (Cossus cossus)

WILGENHOUTRUPS

Cossus cossus

Familie

houtboorders (COSSIDAE)

Onderfamilie

Cossinae / Cossus cossus

Groep

Nachtvlinder die nachtactief is

Vliegtijd en gedrag

Eind april-begin augustus in één generatie. Zowel de mannetjes als de vrouwtjes komen op licht. De vrouwtjes worden soms ook aangetrokken door op bomen aangebrachte smeer. Aangezien ze geen voedsel kunnen opnemen, houden ze de geur waarschijnlijk voor plekken met lekkend sap die zijn ontstaan bij beschadigingen door rupsen: een geschikte plaats om eieren af te zetten.

Levenscyclus

Rups: juli-mei van het derde tot vijfde jaar. De rups leeft onder de schors en in het hout van de waardplant en overwintert twee- tot viermaal; soms vindt de laatste overwintering plaats in een cocon. De rupsengaten zitten laag in de stam (maximaal 1 à 1,5 m boven de grond) en zijn te herkennen aan de aanwezigheid van houtpoeder en de zure geur die de rupsen afscheiden. Soms worden de grote, glimmende en van boven purperrode rupsen kruipend aangetroffen op zoek naar een geschikte plaats om zich buiten de boom te verpoppen (bekijk een filmpje). De eieren worden in groepjes afgezet in bastspleten, vaak in de buurt van oude uitkruipgaten van rupsen of van andere beschadigingen.

Waardplanten

Diverse loofbomen, met een voorkeur voor eik, wilg en populier.

Habitat

Rivieroevers, moerassen, bosranden, struwelen en graslanden, met een duidelijke voorkeur voor een vochtige omgeving; ook tuinen.

Nieuw snufje voorkomt verdrinkingsdood voor padden en salamanders

Om te vermijden dat padden, salamanders en andere amfibieën tijdens de trek verdrinken in rioolputjes, installeert de stad Ieper zogenoemde "uitklimstrips". Een amfibie die door de rooster van het rioolputje valt, kan er dan op eigen kracht weer uitklimmen. Voor Vlaanderen is dit nieuw, maar Ieper haalde het idee uit Zwitserland, Duitsland en Nederland.

De lente komt er stilaan aan, de paddentrek dus ook. Veel amfibieën worden tijdens die periode afgeschermd van het verkeer door gaasconstructies langs de weg. Door die te volgen, springen ze in emmertjes en vrijwilligers zetten hen dan veilig de weg over. Maar de diertjes hebben naast de openbare weg nog een belangrijke hindernis richting poelen en waterlopen: rioolputjes. Tijdens de trek vallen er nogal wat padden en salamanders door de rioolroosters, waarna ze verdrinken in de waterreservoirs van de afvoerputjes, omdat ze er niet op eigen kracht uit geraken.

Op eigen kracht uit de put klimmen

Om de amfibieën te redden, loopt er nu een proefproject in Ieper. Rioolputjes worden uitgerust met uitklimstrips, een soort laddertjes uit inox, met gaatjes die voor grip zorgen. Ze zorgen ervoor dat de padden en salamanders op eigen kracht uit de rioolputjes kunnen klimmen. Ze kunnen dan hun reis verderzetten richting de poelen waar ze gaan paren. Het idee bestond al hier en daar in het buitenland, maar bij ons is het nieuw. In Nederland zijn met een soortgelijk systeem in één jaar tijd een half miljoen amfibieën gered.

Film bekijken: KLIK HIER

Zes nieuwe soorten meervallen ontdekt in Amazone-bekken.

Onderzoekers schatten dat het Amazone-bassin zowat een derde van alle dier- en plantensoorten ter wereld herbergt, en niemand weet hoeveel soorten er leven in de regenwouden en rivieren in de streek. Zeker is dat er duizenden soorten leven die nog niet ontdekt zijn, maar intussen zijn het er wel zes minder. Amerikaanse onderzoekers hebben namelijk zes nieuwe soorten meerval ontdekt en beschreven. Opvallend is dat de mannetjes tentakels op hun neus hebben, die op de eieren lijken, en die de mannetjes gebruiken om de vrouwtjes te verleiden.

Doctor Lesley de Souza, een ichtyoloog - visdeskundige - en specialist natuurbescherming aan het Field Museum in Chicago was duidelijk enthousiast over de ontdekking.

"We hebben zes nieuwe soorten van echt coole meervallen ontdekt in de rivierbekkens van de Amazone en Orinoco. Ze hebben tentakels op hun snuit, ze hebben stekels die uit hun kop steken, bijna als klauwen, om zichzelf en hun nesten te beschermen, en hun lichaam is bekleed met beenachtige platen, als een bepantsering. Het zijn krijgers, het zijn vis-superhelden", zo zei ze in een persmededeling van het museum. De Souza is de belangrijkste auteur van de monografie waarin de nieuwe soorten beschreven worden.  

De nieuwe soorten behoren tot de familie van de harnasmeervallen, en tot het geslacht Ancistrus. De vissen leven in rivieren en worden 8 tot 16 cm groot. Mensen met een aquarium kennen Ancistrus mogelijk als de "algeneters" met een zuignap-mond, die de ruiten van het aquarium helpen schoonhouden.

Vissen uit het geslacht Ancistrus staan in het Engels ook bekend als "bristlenose catfish", stoppelneus meervallen, omdat er bij de mannetjes tentakels uit de neus groeien. Die moeten de vrouwtjes ervan overtuigen dat de eigenaars van de tentakels goede vaders zullen zijn. Bij Ancistrus zijn het immers de mannetjes die zich bekommeren om de jongen, die het nest met eieren beschermen, en roofdieren verjagen. En de tentakels, die de mannetjes een "aandoenlijk lelijk" uiterlijk geven, zorgen ervoor dat de potentiële vaders eruitzien alsof ze weten wat ze moeten doen.

"Het idee is dat de tentakels van een mannetje er voor een vrouwtje uitzien als eieren.  En dat geeft haar een signaal dat hij een goede vader is, die in staat is om nakomelingen voort te brengen, en ze te beschermen", zei de Souza. Het is een evolutionaire zet die "catfishing" - jezelf een andere identiteit aanmeten om een date te versieren - een totaal nieuwe betekenis geeft.

Een van de nieuwe soorten werd genoemd naar Connie Keller, een donateur en de gewezen voorzitter van de raad van beheer van het Field Museum.Jonathan W. Armbruster

Een beschermer en een melancholische vis

De soortnamen van een aantal van de nieuwe soorten verwijzen naar eigenschappen van de dieren, of naar de omstandigheden waarin ze ontdekt werden. Zo betekent de soortnaam van Ancistrus patronus "beschermer", wat een verwijzing is naar de manier waarop de mannetjes van de soort hun nakomelingen beschermen. Ancistrus yutajae is dan weer vernoemd naar twee gedoemde geliefden uit een inheemse legende uit het Amazone-gebied, omdat de soort op Valentijnsdag ontdekt werd.

Andere soortnamen komen uit de persoonlijke sfeer van de Souza: Ancistrus kellerae kreeg zijn naam van Connie Keller, een belangrijke steunpilaar van de wetenschappelijke afdeling natuurbescherming aan het Field Museum, en Ancistrus leoni werd genoemd naar een overleden collega. Ancistrus saudades ontleent zijn naam dan weer aan saudade, het Portugese woord voor heimwee of een melancholisch verlangen, omdat de Souza al wel eens heimwee heeft naar haar geboorteland Brazilië. 

Onder-, zij- en bovenaanzicht van Ancistrus patronus.Jonathan W. Armbruster

Bedreigingen

De nieuwe soorten harnasmeervallen worden aangetroffen in het noordoosten van Zuid-Amerika, in een gebied in Venezuela, Colombia en Guyana dat bekend staat als het Guyanaschild. De vissen leven er in heldere, snel stromende beken en rivieren.

"Als je in het juiste leefgebied bent, ga je er een boel vinden", zei de Souza. "Maar ze zijn gevoelig aan subtiele veranderingen in het milieu. Dat hebben we vastgesteld op plaatsen waar ze eerst veel voorkwamen, en nu zeldzaam zijn geworden door de vernietiging van hun leefgebied."

Tot de bedreigingen van het leefgebied van de vissen behoren grootschalige landbouw, ontbossing en het mijnen van goud.

"Goudzoekers baggeren de bodem van de rivier op, en dat veroorzaakt een toename van sedimenten in de rivier. Dat verandert de structuur van de leefgebieden in het riviersysteem, wat een impact heeft op de overlevingskansen van de vissen", zei de Souza. "Een ander effect van het zoeken naar goud, is het gebruik van kwik om het goud aan de rivier te onttrekken. Dat heeft een impact op al de wilde dieren, en ook op de lokale bevolking die deze vissen en andere soorten uit het stroomgebied eten."

En problemen die de meervallen treffen, stoppen niet bij hen maar beïnvloeden ook andere soorten. "Het hele ecosysteem is onderling verbonden - je kunt de soorten erin niet van elkaar scheiden. Reuzenotters eten dolgraag deze meervallen, en bij jaguars is vastgesteld dat ze hogere kwikniveaus hebben, door het eten van besmette vis of van andere soorten die zich voeden met vis. Dit kan erge gevolgen hebben voor het hele ecosysteem", zei de Souza. "Al de lagen in het Amazone-bekken zijn met elkaar verbonden, van de rivieren tot het bladerdak van het woud." 

 Een reuzenotter in Brazilië eet een meerval, niet een van de nieuw ontdekte soorten.

Soorten benoemen en beschermen

Volgens de Souza begint het proces van het redden van de natuur in het Amazone-gebied, met zaken als het ontdekken van nieuwe soorten en hen een naam geven. "Alles begint met het benoemen van een soort, en vaststellen hoeveel soorten je hebt. Eens je de taxonomie [het classificeren en systematiseren van levende wezens] gedaan hebt, kan je de ecologie en het gedrag bestuderen, en maatregelen nemen om het milieu te beschermen", zo zei ze.

"Zo is Ancistrus kellerae een soort die we enkel kennen van de hooglanden van Guyana. Momenteel wordt dat ecosysteem bedreigd door het mijnen van goud, maar nu de soort een naam heeft, kunnen we proberen aan te dringen op bescherming van het gebied waar deze endemische vissoort leeft." Een endemische soort is een soort die slechts op één plaats voorkomt, de soort is dan endemisch voor dat gebied.

Aangezien er nog een enorm aantal onbekende soorten in de Amazone leven, is het werk nog lang niet gedaan. "Ik heb een niet aflatende nieuwsgierigheid - wat ligt er achter die bocht, achter die hoek, wat zit er in die kreek, wat kan ik vinden. En dit project ging volledig over ontdekkingen, of we nu nieuwe soorten vonden in rivieren in Guyana of in bokalen in museumcollecties. Deze studie omvatte meer dan 500 specimens, maar dat is slechts een druppel in de oceaan - er blijft nog zoveel te leren over Ancistrus en andere Neotropische vissen", zo zei de Souza.

De studie van doctor de Souza,  expert in Zuid-Amerikaanse meervallen Jonathan Armbruster van het Auburn University Museum of Natural History, en haar collega en mentor Donald Taphorn, ook een bekende Neotropische ichthyoloog, is verschenen in Zootaxa.

Luc De Roy

Bron

roodborstje (Erithacus rubecula)